De titel doet het al vermoeden. Ziekte. Bah. Verkouden. Koppijn. Maar ik ben alweer aan de beterende hand, en Valentijnsdag zal mij wel wer van de benodigde energie voorzien. Hopelijk. Echt veel zin zou deze dag ook niet hebben gehad. Veel uitval, en de school zag er al leeg uit. Lege tafels tijdens de pauze, terwijl er normaal burgeroorlogen voor nodig zijn om er eentje te verkrijgen. Veel mensen dachten dat hun bel te vroeg was gegaan. Neen mensen, dit noemen wij de griep. En een overmoeide, boerse scholier uit Scherpenzeel als ik kon hier ook geen weerstand tegen bieden. Verlepte lijken die de GROTE (nee, niet deze) recessie nog meegemaakt hebben, hebben het er telkens over dat de hedendaagse mensen watjes zijn. Oohja? Laat hun maar een week lang elke dag 24 km fietsen. In weer & wind. Dan piepen ze wel anders, de Alzheimerpipo’s. Zelf vallen ze met bosjes neer als er weer een griepepidemie is. Tja, hadden ze maar moeten fietsen, hihi.

Maar hiervoor schreef ik helemaal niet. En een nieuw intro ziet er niet echt in. Hoe kan ik het onderwerp brengen.. Ik bedoel, het is alweer een week geleden, maar ik durf er nu pas over te praten. Mensen beginnen zich nu af te vragen; Dat kan niet, Thom die ergens zn bek niet over durf te openen. Er is één ding, en dat ding heet…

kloosterweekend. Ja, kloosterweekend. Gezellig met school naar ene klooster, een weekend lang. Nouja, zondagochtend waren we alweer opgerot. Ik moet zeggen, had het slechter voorgesteld. Mijn eerste voorstelling was een enorm klooster met supernonnen en paters, die stiekem kleine jongetjes in een kelder hadden voor het geval ze een seksuele verleiding kregen. Maar het bleek anders. Een heel modern missiehuis met een bijna protestants aandoende kerk. Het slechte van de reis was dus niet de ouderwetsheid, maar het slaaptekort. Jongeren van 15/16 kijken natuurlijk niet neer op een uurtje meer of minder, maar wel op een uurtje of  9 minder. En de slaap die ik kreeg, was grotendeels ook nog op een bank. Ondergetekende was zo slim om de deur achter zich dicht te slaan zonder een sleutel mee te nemen. Geniale zet. Gevolg was nachtrust op een bank, in een ander kloostergebouw. Heel stoer natuurlijk, maar de volgende ochtend was ik genoodzaakt om 3 espresso naar binnen te gieten, anders waren er slachtoffers gevallen. Laten we het zo zeggen, ik ben géén ochtendmens. Voor mensen die het wel zijn, tof voor jullie. Lekker ‘s ochtends zingen met een glas melk en een krantje erbij. Ik benijd jullie op dat vlak. Maar daarintegen is de nacht véél gezelliger, dus ik win. Muhaha.

De gezelligheid van het weekend was ook wel onverwacht. Mensen waarvan je het totaal niet verwachtte, waren gezellig (op 1 na). Weerwolven van Wakkerdam blijkt een geniaal spel te zijn als je melig bent en ik ben heer en meester met Verboden te Lachen. Maar dan ook echt heer en meester. Het eten was ook te pruimen. Tofu blijkt lekker te zijn, en verse geraapte eitjes zijn heeeeeeeeeeeeeeeeeel lekker. Hmmmmm. Wat me ook opviel was de losheid van de leraren. Ze bleken ook gewoon mensen te zijn. Verassend. Geen robotachtige trekjes oid. Misschien zijn ze uitzonderingen. Ik bedoel maar, godsdienstleraren zijn niet de meest normale leraren. Die hebben altijd nog niet menselijk. Iets vreemds, maar menselijks. Het sukkeltje van alle leraren. Maar dan reken ik de gymleraren niet mee.

Fuck, dit is alweer een aardig lang stuk als ik naar boven kijk. En 9/10 is weer onzin. Hoe flik ik het toch.. Het moet een gave zijn.

Nou jongens en meisjes, tot de volgende week. En nu gaat het toetsenbordje dicht!

Thomdepom