Hoeveel maanden is het wel niet geleden? Hoeveel dagen?

Verschrikkelijk veel, het lijkt wel een eeuwigheid geleden sinds ik hier iets heb neergepleurd. Ooit, in een ver verleden, schreef ik wel eens op een blog, maar dat was lang geleden.
Toch was er een trigger, om opnieuw te beginnen. Afgelopen week, op school (waar anders), sprak de leraar die bemoedigende woorden uit: "Je hebt talent, doe er iets mee.."

Zo gezegd, zo gedaan! Hier ben ik weer. En de timing kon niet beter zijn. Veenendaal ligt op zijn gat, de PvdA is terug in de peilingen en Sander V. was nogal gewelddadig in bed. Wat een nieuws, wat een nieuws.
En dan ook nog het nieuws van die docente die zo slim was om haar computer met privé-kiekjes niet te beveiligen. Bedankt voor de trauma’s, mevr. van der Hoef.. Daar had ik nou echt behoefte aan. Naakt in het openbaar kan op het moment alleen als je kleren afgescheurd worden door een stel relmarokkanen. En dat was nu niet het geval.

Trouwens, wat een drama in de binnenstad van Veenendaal. Zolang het een binnenstad genoemd kan worden.. Wil je een keer wat gaan drinken daar, zijn er rellen. Tuurlijk.. Jongens, bedankt!

Lekker veel alinea’s, de inspiratie is weer ver te zoeken op het moment. Afgeleid door alles. Een vader die binnen komt lopen, Kasper van Kooten die Nico Dijkshoorn nadoet en haperige msngesprekken. "Het leven is een sneltrein en probeer zoveel mogelijk op de noodrem te drukken." Van wie het is weet ik niet, maar het klinkt goed. Toch? Alles meemaken, de tijd ervoor nemen, etc.

….

Oké, sorry mensen, het gaat even niet lukken. Toch weer een aardig tekstje, maar het is alweer te laat. Kappoooot van de lange week. Leerlingenzaken, veel judo, regelingen voor werk en nog veeeeeel meer. Snel naar bed en dan is het morgen weer een nieuwe dag.